SZAŁWIA LEKARSKA - lecznicze ziele, a także znakomita przyprawa
Szałwia lekarska łac. Salvia officinalis Linne jest półkrzewem z rodziny wargowych. Ma balsamiczny zapach i specyficzny, korzenny smak, jest cierpka i gorzka.
Cenne właściwości szałwii były dobrze znane Hipokratesowi i Galenowi.
Starożytni grecy sporządzali "grecką herbatę". Na południu Europy szałwię nazywano "świętym zielem" i "europejską herbatą". W starożytności napar z liści i kwitów uważano za dobry środek wzmacniający i żołądkowy.
Do celów leczniczych zbiera się w maju, przed kwitnieniem, w pełni wykształcone liście oraz ziele, które jest od nich nieco uboższe w związki czynne. Ponownie w drugiej połowie sierpnia ścina się górne części łodyg ponad pierwszym rozgałęzieniem.
Szałwia w kuchni
Jako przyprawa szałwia świetnie się sprawdza szczególnie w daniach mięsnych. Nadaje ciekawy smak i przy tym ułatwia trawienie.
Działanie lecznicze szałwii
na użytek wewnętrzny:
- dezynfekujące,
- przeciwzapalne,
- wykrztuśne,
- rozkurczowe,
- ściągające,
- wzmacnia żołądek,
- zmniejsza przekrwienia błon śluzowych i skóry oraz mikrokrwawienia z nadmiernie rozszerzonych lub uszkodzonych naczyń włosowatych,
- przeciw działa nadmiernej fermentacji i bolesnym wzdęciom,
- łagodzi bolesne miesiączki,
- reguluje zaburzenia miesiączkowania,
- wrzody żołądka i dwunastnicy,
- nadmierna pobudliwość nerwowa,
- zatrucia pokarmowe,
- nadczynność tarczycy,
- zapalenie oskrzeli,
- bóle i zawroty głowy,
- obfite pocenie rąk,
- neurastenia,
- astma,
- biegunka,
- bezpłodność,
- brak sił,
- brak łaknienia,
- osłabienie pracy układu trawiennego,
- schorzenia wątroby,
- schorzenia płuc,
- skurcz jelit,
- apopleksja z krwotokiem,
- paraliż,
- niedociśnienie tętnicze,
- niedostateczne wydalanie moczu,
- drgawki,
- reumatyzm
na użytek zewnętrzny:
- afty,
- angina,
- astma,
- atoniczne rany i owrzodzenia,
- egzemy,
- zapalenie krtani,
- stany zapalne dziąseł i gardła,
- stłuczenia,
- lekkie oparzenia,
- żylaki nóg, podudzi, odbytu,
- czyraki,
- zapalenie migdałków,
- pleśniawki
NAPAR SZAŁWIOWY
2 łyżeczki suszonych liści szałwii zalewamy szklanką wrzątku i trzymamy 10 minut pod przykryciem. Przecedzamy i pijemy.
W nieżycie żołądka i jelit, biegunce, wzdęciach, nadmiernej laktacji u karmiących matek - pić 2 razy dziennie po pół szklanki, pół godziny przed jedzeniem.
Taki sam napar stosujemy do płukania jamy ustnej i gardła, na skórę, obmywania zewnętrznych narządów płciowych oraz irygacji.
Można przyprawiać sproszkowanymi liśćmi potrawy takie jak: groch, kapusta, wieprzowina, tłuste ryby i efekt będzie taki, jak przy piciu naparu.
Informacje zamieszczone na stronie są przeznaczone wyłącznie do celów edukacyjnych i nie zastępują porady wykwalifikowanego pracownika służby zdrowia.
Źródła:
Jadwiga Górnicka "Apteka Natury"
